"Wundermistrz. Powolanie Morrigan Crow" recenzja

Hej, hej!
Przychodzę do was dzisiaj, żeby powiedzieć kilka słów na temat książki, jaka przyjechała do mnie od wydawnictwa Media Rodzina, pod tytułem "Wundermistrz. Powołanie Morrigan Crow".
Jestem szczerze zaskoczona, że książka do mnie dotarła, bo nie porozumiewałam się w jej kwestii z wydawnictwem, ale skoro już się u mnie pojawiła, to chętnie coś wam o niej opowiem!

O czym jest książka?
 Poznajemy tu dalszą historię Morrigan, która po zakończeniu rób, staje się członkiem Towarzystwa Wunderowego i rozpoczyna naukę w tamtejszej szkole. Niestety jej życie nie staje się łatwe i usłane różami
. Dziewczynka jest piętnowana przez innych uczniów. Czuje się samotna. W dodatku dookoła zaczynają znikać ludzie, a jej jednostkę w Towarzystwie ktoś zaczyna szantażować, grożąc wyjawieniem wszystkim jej tajemnicy.
  Mimo wszystko Morrigan nie poddaje się i uparcie stara się pokazać innym swoją wartość i udowodnić, że seria tajemniczych zniknięć nie jest jej winą.

Co mi się podobało?
Jak mam być szczera to ta część serii o Nevermoorze znaczenie bardziej przypadła mi do gustu, niż pierwszy tom.
  Moim zdaniem dziewczynka bardzo się zmieniła i zaczęła "brać byka za rogi", czego nie zauważyłam w pierwszej części, gdzie bardziej po prostu płynęła z prądem.
  Ponad to przygody, jakie spotykają Morrigan w tej części, są znacznie ciekawsze. Cała fabuła stała się barwniejsza i zaczęła poruszać znacznie ważniejsze tematy, jak ocenianie innych. Sądzę więc, że jest to książka, po jaką powinien sięgnąć każdy młodszy, a także nie jeden starszy czytelnik.

Co mi się nie podobało?
  Ciężko jest mi tu określić, co z tą książką było nie tak. Nie umiem powiedzieć, co mi nie grało, ale coś takiego zdecydowanie było. Ciężko było mi się wgryźć w fabułę.

Ocena.
  Na LC, jak i FB oceniłam książkę na 8/10, właśnie z powodu tych niezidentyfikowanych niedociągnięć. Powiedziałabym, że nie jest to moja wymarzona lektura, ale pomimo wszystko uważam, że jest to naprawdę dobra książka.

Dawajcie znać, czy sięgnęliście po tę pozycję i  co o niej uważacie. Znaleźliście w niej coś interesującego dla siebie? A może jeszcze nie czytaliście lub w ogóle nie macie takiego zamiaru? Piszcie i widzimy się niebawem!

Student czyta

  Witam was ponownie! 

Pewnie trafiliście tu zupełnie przypadkowo i nie macie pojęcia, o co chodzi. Już wam tłumaczę.
  Siedząc nad referatem, który musiałam ostatnio napisać, zdałam sobie sprawę z jednej słodko-gorzkiej umiejętności, którą posiadłam przez te niecałe dwa lata studiów. Jakiej? Czytania całej strony, że tak powiem, naraz. Chodzi tu o to, że zamiast czytać każde zdanie i akapit po kolei, prześlizguję się jedynie po tekście, wyłapując te fragmenty, które mogą mnie zaciekawić.

  Co w tym złego - zapytacie. Przecież to bardzo ułatwia pracę, kiedy mam przed sobą kilkaset stron nudnego, socjologicznego bełkotu albo tysiąc pięćset sto dziewięćset artykułów z kodeksu do przejrzenia. Jasne! To prawda. Smutne jest jednak to, że przyłapałam się na tym, że kiedy trafiam na jakiś bardzo długi opis w książce, który mnie nuży, zaczynam robić to samo.

  To z kolei wywołuje u mnie wyrzuty sumienia, no bo przecież kupiłam książkę, którą chciałam przeczytać, a więc wydałam na nią zarobione ciężko pieniądze. W innym wypadku dostałam ją. Tak czy siak, ktoś musiał za nią zapłacić, a ja zamiast przeczytać wszystko, od deski do deski, skupiam się tylko na tych ciekawszych fragmentach.

  Oczywiście, kiedy to nie są teksty na studia, to nie skanuje wzrokiem całych stron, a jedynie zjadam jeden, czy dwa akapity na stronie, ale nadal jest mi przykro, że to się dzieje.
  Co uważacie na temat tego zjawiska? Zaczęłam się zastanawiać, czy inni też funkcjonują w ten sposób. No, bo rozumiem, żeby ominąć na przykład kawałek opisu, kiedy ten ma blisko dziesięć stron, ale kiedy ma pół?

  W każdym razie napiszcie mi w komentarzach, czy też czasem zdarza wam się zjadać fragmenty książek, czy nie. Naprawdę ciekawi mnie, czy to normalnie zjawisko, które z czasem pojawia się u wszystkich, którzy książki zamiast czytać to wciągają.

 Czekam na wasze komentarze i do zobaczenia niebawem!

"Ogien i kosc" recenzja

O czym jest książka?
"Ogień i kość" opowiada o 18-letniej Sage, która prosto z ulicy trafia do świata półbogów i magii, połączonego z Hollywoodzkim snem. Dziewczyna czuje się zagubiona, kiedy widzi, że każdy w tej nowej rzeczywistości jednocześnie chce ją zabić i pozyskać do swojego Domu, czyli grupy w której żyje.
Jakby tego było mało w jej snach zaczynają pojawiać się sny, które okazują się być niczym innym, jak wspomnieniami jej zmarłej kilkaset lat wcześniej siostry.

Co mi się podobało?
Ta książka była naprawdę fajnym oderwaniem od rzeczywistości. Szalony świat, który stworzyła autorka porywał mnie i nie chciał wypuścić. To było naprawdę czymś ciekawym. Bardzo polubiłam też Sage i jej hart ducha w sytuacji, w której się znalazła.

Co mi się nie podobało?
Zdecydowanie zawiódł mnie fakt, że "Ogień i kość" miała wiele nawiązań i "inspiracji" zaczerpniętych z innych, znanych książek, takich jak seria "Dary anioła" czy "Dwory". To, moim zdaniem był ogromny minus. Nie wiem, czy to był przypadek, czy specjalny zabieg, ale książka przez to straciła wiele w moich oczach.

Podsumowując
Książka mi się podobała i dobrze się przy niej bawiłam. Pomimo aspektu poruszonego powyżej, jestem naprawdę zadowolona, że po nią sięgnęłam i gorąco polecam to też innym.
Oceniam "Ogień i kość"na 6/10.

Dajcie znać w komentarzach, czy czytaliście lub chcecie przeczytać tę pozycję. Jestem naprawdę ciekawa też waszych opinii na jej temat! Piszcie śmiało!

"Trzy mroczne korony" recenzja

O czym jest?

"Trzy mroczne korony" Kendare Blake to historia trzech sióstr - królowych. Żyją one na wyspie, na której co jakiś czas przychodzą na świat trojaczki, dziewczynki, które będą musiały stoczyć między sobą swego rodzaju bitwę na śmierć i życie, by zdobyć koronę. "(...) dwie będą zgubione, a jedna królową".Każda z sióstr posiada magiczny dar. Jedna jest trucicielką, druga panią natury, a trzecia włada żywiołami. Jednakże dwie z nich nie są takie jak być powinny. Są słabe i pozbawione mocy, nie mają szans przeżyć.Akcja książki rozpoczyna się w dniu 16 urodzin owych trojaczek. Na kilka miesięcy przed śmiertelnym bojem o tron. Poznajemy tu bohaterki oraz zwyczaje wyspy. Zapoznajemy się z ich darami i siła, jaką posiadają.

                                            Co mnie najbardziej zainteresowało?

Najciekawszy okazał się dla mnie wątek Arsinoe, z którą bardzo się zżyłam. Jest to pani natury, która pragnie spokoju i ciszy, która nie lubi ludzi, a jej moc pozostawia wiele do życzenia.
Bardzo zainteresowały mnie jej starania, spodobała mi się jej zawziętość i upór, dzięki którym (moim zdaniem) stała się znacznie silniejsza, niż jej siostry.
Bardzo zaciekawiły mnie też ostatnie strony książki, które pozostawiły wiele pytań i jeszcze większy zapał do przeczytania drugiego tomu!

Na czym się zawiodłam?

Po pierwsze sądziłam, że książka będzie grubsza - wyglądała na taką na zdjęciach i filmach. Po drugie sam początek historii, był dość dziwny i ciężko było mi się w niego wgryźć. Niby wszystko było fajnie, poznawałam bohaterki i ich charaktery, ale jakoś nie podeszło mi to. Mimo wszystko im bardziej zagłębiałam się w lekturę, tym stawała się ona ciekawsza.

Na ile oceniam i dlaczego?

Książkę oceniam na 9/10, bo naprawdę szalenie mi się spodobała ta historia i sposób w jaki została stworzona. Bohaterki polubiłam ogromnie i doceniam te ogromne różnice w ich charakterach, dzięki czemu każdy czytelnik może zdecydować, która z nich będzie najlepsza według niego. Bardzo mi się to podoba.
Jedynym "ale" jest właśnie sam początek książki, sam początek historii, który nie do końca mi przypadł do gustu.

Dajcie mi koniecznie znać czy czytaliście "Trzy mroczne korony" i co uważacie na temat tej książki. Jestem bardzo ciekawa waszych opinii oraz tego czy w ogóle sięgnęliście po tę pozycję! Koniecznie mi o tym napiszcie!
Do zobaczenia niebawem!